ผู้หญิงคนนึงเคยถามตัวเองหลายครั้งว่าคนๆนี้รึเปล่านะเป็นคนที่เธอเฝ้ารอมานานแสนนาน

      วันคริสต์มาสในปีนั้นเธอได้ออกไปเที่ยวกับเขา แสงไฟจากต้นคริสต์มาสที่เรียงรายอยู่หน้าห้างสรรพสินค้าในระแวกนั้นสร้างความตื่นตาตื่นใจกับเธอได้ไม่น้อยเลย แต่มันไม่ใช่เพียงแค่นั้นหรอก คริสต์มาสปีนี้ไม่เหมือนปีก่อนๆที่เคยผ่านมา ปีนี้เธอมีคนๆนึงที่พิเศษกว่าเพื่อนธรรมดาเดินอยู่ข้างๆเธอด้วย และด้วยความเขินอายตามประสา เธอได้แต่เดินก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองหน้าเขาด้วยซ้ำแต่ภายในใจของเธออัดแน่นด้วยความสุขอย่างเต็มเปี่ยมที่เขาอาจจะไม่รู้เลย เพราะจากท่าทีที่ดูเฉยเมยของเธอ แต่ถ้าลองสังเกตดูดีๆก็จะรู้ว่าเธอเดินยิ้มอยู่ตลอดเวลาเชียวล่ะ
     ระหว่างที่เขาและเธอกำลังเดินทางกลับ เธอก็เผลอพูดสิ่งนึงที่มันคงไปทำร้ายจิตใจเขาขึ้นมา จากหน้าตาของเขาที่ยิ้มแย้มกลายเป็นหน้าตาที่เฉยเมย และไม่หันมามองหน้าเธออีก เธอได้แต่รู้สึกไม่ดีและพยายามขอโทษเขา แต่ไม่เป็นผล  เขายังคงเฉยเมย จนเธอไม่รู้จะทำอย่างไรได้แต่คิดว่า

     "ฉันไม่น่าพูดแบบนั้นออกไปเลย ทำไมฉันต้องทำลายบรรยากาศดีๆระหว่างเราด้วย"

     และด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถจะทนเก็บไว้ได้อีก  เธอเดินนำหน้าเขาเพราะต้องการจะหลบไม่ให้เห็นน้ำตาที่ไหลออกมา ทุกอย่างตรงหน้าเธอดูเบลอๆไปหมดเพราะน้ำจากตาที่ไหลไม่ยอมหยุด และในทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงสัมผัสที่มือขวาของเธอ เขาเดินมากุมมือเธอไว้ แล้วยื่นมืออีกข้างมาเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่แทนที่เธอจะหยุดร้องไห้ มันกลับกลายเป็นว่าทำให้เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม ไม่เคยมีใครทำกับเธอเช่นนี้มาก่อนมันทำให้เธอรู้สึกว่า"เธอมีความสำคัญ"
     และคืนนั้นก็เป็นครั้งแรกที่เขาและเธอได้จับมือกัน เป็นค่ำคืนที่เธอจะไม่สามารถลบมันออกจากใจไปได้ เป็นคริสต์มาสที่วิเศษที่สุดในชีวิตของเธอ  

     เวลาที่มีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจ ท้อใจ หรือเสียใจ เกี่ยวกับเรื่องของเขา เธอจะนึกถึงเรื่องราวในวันคริสต์มาส แปลก...ที่เธอสามารถกลับมายิ้มได้อีกครั้ง แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่สามารถบอกได้ว่าทำไม
     เธอไม่เคยพูดความรู้สึกของตัวเองให้เขารู้ ได้แต่เก็บไว้ เพราะความที่เป็นคนขี้อายมาก บางครั้งเธอเตรียมเรื่องมากมายสำหรับเป็นหัวข้อคุยกับเขา แต่พอเจอหน้าเขาจริงๆเรื่องที่อยากจะพูดก็พลันหายไปซะหมด ได้แต่ยืนยิ้มให้เขาเท่านั้น

     "ทำไมฉันถึงไม่ได้เรื่องอย่างนี้นะ"
     ถึงวันนี้เธอจะยังรู้สึกไม่มั่นใจกับความรู้สึกของเขานักว่ารู้สึกยังไงกันแน่..นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ..เพราะไม่ว่าเขาจะรู้สึกเช่นไร เธอก็มั่นใจกับความรู้สึกของตัวเธอเองที่มีต่อเขาเสมอ....

แค่ขอให้ฉันได้ห่วงใยเธอ... แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่ฉันต้องการ...

เธอคงไม่รู้หรอกว่าฉันมีความสุขแค่ไหนเวลาที่อยู่กับเธอ...